تبلیغات
روش تدریس کردستان - خانم معلم کلاس پنجم گفت:بلد نبودم چگونه تدریس کنم!
 
روش تدریس کردستان
ایجاد فرصت و لذت یادگیری

تـــدی .......

در روز اول سال تحصیلى، خانم تامپسون معلّم کلاس پنجم دبستان وارد کلاس شد و پس از صحبت هاى اولیه، مطابق معمول به دانش آموزان گفت که همه آن ها را به یک اندازه دوست دارد و فرقى بین آنها قائل نیست. البته او دروغ می گفت و چنین چیزى امکان نداشت. مخصوصاً این که پسر کوچکى در ردیف جلوى کلاس روى صندلى لم داده بود به نام تدى استودارد که خانم تامپسون چندان دل خوشى از او نداشت. تدى سال قبل نیز دانش آموز همین کلاس بود. همیشه لباس هاى کثیف به تن داشت، با بچه هاى دیگر نمی جوشید و به درسش هم نمی رسید. او واقعاً دانش آموز نامرتبى بود و خانم تامپسون از دست او بسیار ناراضى بود و سرانجام هم به او نمره قبولى نداد و او را رفوزه کرد.
امسال که دوباره تدى در کلاس پنجم حضور می یافت، خانم تامپسون تصمیم گرفت به پرونده تحصیلى سال هاى قبل او نگاهى بیاندازد تا شاید به علّت درس نخواندن او پی ببرد و بتواند کمکش کند.

معلّم کلاس اول تدى در پرونده اش نوشته بود:

تدى دانش آموز باهوش، شاد و با استعدادى است. تکالیفش را خیلى خوب انجام می دهد و رفتار خوبى دارد. "رضایت کامل".

معلّم کلاس دوم او در پرونده اش نوشته بود: تدى دانش آموز فوق العاده اى است. همکلاسیهایش دوستش دارند ولى او به خاطر بیمارى درمان ناپذیر مادرش که در خانه بسترى است دچار مشکل روحى است.

معلّم کلاس سوم او در پرونده اش نوشته بود: مرگ مادر براى تدى بسیار گران تمام شده است. او تمام تلاشش را براى درس خواندن می کند ولى پدرش به درس و مشق او علاقه اى ندارد. اگر شرایط محیطى او در خانه تغییر نکند او به زودى با مشکل روبرو خواهد شد.

معلّم کلاس چهارم تدى در پرونده اش نوشته بود: تدى درس خواندن را رها کرده و علاقه اى به مدرسه نشان نمی دهد. دوستان زیادى ندارد و گاهى در کلاس خوابش می برد.

خانم تامپسون با مطالعه پرونده هاى تدى به مشکل او پى برد و از این که دیر به فکر افتاده بود خود را نکوهش کرد. تصادفاً فرداى آن روز، روز معلّم بود و همه دانش آموزان هدایایى براى او آوردند. هدایاى بچه ها همه در کاغذ کادوهاى زیبا و نوارهاى رنگارنگ پیچیده شده بود، بجز هدیه تدى که داخل یک کاغذ معمولى و به شکل نامناسبى بسته بندى شده بود. خانم تامپسون هدیه ها را سرکلاس باز کرد.. وقتى بسته تدى را باز کرد یک دستبند کهنه که چند نگینش افتاده بود و یک شیشه عطر که سه چهارمش مصرف شده بود در داخل آن بود. این امر باعث خنده بچه هاى کلاس شد امّا خانم تامپسون فوراً خنده بچه ها را قطع کرد و شروع به تعریف از زیبایى دستبند کرد. سپس آن را همانجا به دست کرد و مقدارى از آن عطر را نیز به خود زد. تدى آن روز بعد از تمام شدن ساعت مدرسه مدتى بیرون مدرسه صبر کرد تا خانم تامپسون از مدرسه خارج شد.. سپس نزد او رفت و به او گفت: خانم تامپسون، شما امروز بوى مادرم را می دادید.

خانم تامپسون، بعد از خداحافظى از تدى، داخل ماشینش رفت و براى دقایقى طولانى گریه کرد. از آن روز به بعد، او آدم دیگرى شد و در کنار تدریس خواندن، نوشتن، ریاضیات و علوم، به آموزش "زندگی" و "عشق به همنوع" به بچه ها پرداخت و البته توجه ویژه اى نیز به تدى می کرد.

پس از مدتى، ذهن تدى دوباره زنده شد. هر چه خانم تامپسون او را بیشتر تشویق می کرد او هم سریعتر پاسخ می داد. به سرعت او یکى از با هوش ترین بچه هاى کلاس شد و خانم تامپسون با وجودى که به دروغ گفته بود که همه را به یک اندازه دوست دارد، امّا حالا تدى محبوبترین دانش آموزش شده بود.

یکسال بعد، خانم تامپسون یادداشتى از تدى دریافت کرد که در آن نوشته بود شما بهترین معلّمى هستید که من در عمرم داشته ام.

شش سال بعد، یادداشت دیگرى از تدى به خانم تامپسون رسید. او نوشته بود که دبیرستان را تمام کرده و شاگرد سوم شده است. و باز هم افزوده بود که شما همچنان بهترین معلمى هستید که در تمام عمرم داشته ام.

چهار سال بعد از آن، خانم تامپسون نامه دیگرى دریافت کرد که در آن تدى نوشته بود با وجودى که روزگار سختى داشته است امّا دانشکده را رها نکرده و به زودى از دانشگاه با رتبه عالى فارغ التحصیل می شود. باز هم تأکید کرده بود که خانم تامپسون بهترین معلم دوران زندگیش بوده است.

چهار سال دیگر هم گذشت و باز نامه اى دیگر رسید. این بار تدى توضیح داده بود که پس از دریافت لیسانس تصمیم گرفته به تحصیل ادامه دهد و این کار را کرده است. باز هم خانم تامپسون را محبوبترین و بهترین معلم دوران عمرش خطاب کرده بود. امّا این بار، نام تدى در پایان نامه کمى طولانی تر شده بود: دکتر تئودور استودارد.

ماجرا هنوز تمام نشده است. بهار آن سال نامه دیگرى رسید. تدى در این نامه گفته بود که با دخترى آشنا شده و می خواهند با هم ازدواج کنند. او توضیح داده بود که پدرش چند سال پیش فوت شده و از خانم تامپسون خواهش کرده بود اگر موافقت کند در مراسم عروسى در کلیسا، در محلى که معمولاً براى نشستن مادر داماد در نظر گرفته می شود بنشیند. خانم تامپسون بدون معطلى پذیرفت و حدس بزنید چکار کرد؟ او دستبند مادر تدى را با همان جاهاى خالى نگین ها به دست کرد و علاوه بر آن، یک شیشه از همان عطرى که تدى برایش آورده بود خرید و روز عروسى به خودش زد.

تدى وقتى در کلیسا خانم تامپسون را دید او را به گرمى هر چه تمامتر در آغوش فشرد و در گوشش گفت: خانم تامپسون از این که به من اعتماد کردید از شما متشکرم. به خاطر این که باعث شدید من احساس کنم که آدم مهمى هستم از شما متشکرم. و از همه بالاتر به خاطر این که به من نشان دادید که می توانم تغییر کنم از شما متشکرم.

خانم تامپسون که اشک در چشم داشت در گوش او پاسخ داد: تدى، تو اشتباه می کنى. این تو بودى که به من آموختى که می توانم تغییر کنم. من قبل از آن روزى که تو بیرون مدرسه با من صحبت کردى، بلد نبودم چگونه تدریس کنم.
بد نیست بدانید که تئودور استودارد هم اکنون در دانشگاه آیوا یک استاد برجسته پزشکى است و بخش سرطان دانشکده پزشکى این دانشگاه نیز به نام او نامگذارى شده است

tedy
as she stood in front of her 5th grade class on the very first day of school, she told the children an untruth. like most teachers, she looked at her students and said that she loved them all the same. however, that was impossible, because there in the front row, slumped in his seat, was a little boy named teddy stoddard.



mrs. thompson had watched teddy the year before and noticed that he did not play well with the other children, that his clothes were messy and that he constantly needed a bath. in addition, teddy could be unpleasant. it got to the point where mrs. thompson would actually take delight in marking his papers with a broad red pen, making bold x's and then putting a big "f" at the top of his papers.



at the school where mrs. thompson taught, she was required to review each child's past records and she put teddy's off until last. however, when she reviewed his file, she was in for a surprise.



teddy's first grade teacher wrote, "teddy is a bright child with a ready laugh. he does his work neatly and has good manners... he is a joy to be around.."



his second grade teacher wrote, "teddy is an excellent student, well liked by his classmates, but he is troubled because his mother has a terminal illness and life at home must be a struggle."



his third grade teacher wrote, "his mother's death has been hard on him. he tries to do his best, but his father doesn't show much interest, and his home life will soon affect him if some steps aren't taken."



teddy's fourth grade teacher wrote, "teddy is withdrawn and doesn't show much interest in school. he doesn't have many friends and he sometimes sleeps in class."



by now, mrs. thompson realized the problem and she was ashamed of herself. she felt even worse when her students brought her christmas presents, wrapped in beautiful ribbons and bright paper, except for teddy's. his present was clumsily wrapped in the heavy, brown paper that he got from a grocery bag. mrs. thompson took pains to open it in the middle of the other presents. some of the children started to laugh when she found a rhinestone bracelet with some of the stones missing, and a bottle that was one-quarter full of perfume. but she stifled the children's laughter when she exclaimed how pretty the bracelet was, putting it on, and dabbing some of the perfume on he r wrist. teddy stoddard stayed after school that day just long enough to say, "mrs. thompson, today you smelled just like my mom used to."



after the children left, she cried for at least an hour. on that very day, she quit teaching reading, writing and arithmetic. instead, she began to teach children. mrs. thompson paid particular attention to teddy. as she worked with him, his mind seemed to come alive. the more she encouraged him, the faster he responded. by the end of the year, teddy had become one of the smartest children in the class and, despite her lie that she would love all the children the same, teddy became one of her "teacher's pets.."



a year later, she found a note under her door, from teddy, telling her that she was the best teacher he ever had in his whole life.



six years went by before she got another note from teddy. he then wrote that he had finished high school, third in his class, and she was still the best teacher he ever had in life.



four years after that, she got another letter, saying that while things had been tough at times, he'd stayed in school, had stuck with it, and would soon graduate from college with the highest of honors. he assured mrs. thompson that she was still the best and favorite teacher he had ever had in his whole life.



then four more years passed and yet another letter came. this time he explained that after he got his bachelor's degree, he decided to go a little further. the letter explained that she was still the best and favorite teacher he ever had. but now his name was a little longer.... the letter was signed, theodore f. stoddard, md.



the story does not end there. you see, there was yet another letter that spring. teddy said he had met this girl and was going to be married. he explained that his father had died a couple of years ago and he was wondering if mrs. thompson might agree to sit at the wedding in the place that was usually reserved for the mother of the groom. of course, mrs. thompson did. and guess what? she wore that bracelet, the one with several rhinestones missing. moreover, she made sure she was wearing the perfume that teddy remembered his mother wearing on their last christmas together.



they hugged each other, and dr. stoddard whispered in mrs. thompson's ear, "thank you mrs. thompson for believing in me. thank you so much for making me feel important and showing me that i could make a difference."



mrs. thompson, with tears in her eyes, whispered back. she said, "teddy, you have it all wrong. you were the one who taught me that i could make a difference. i didn't know how to teach until i met you."



(for you that don't know, teddy stoddard is the dr. at iowa methodist in des moines that has the stoddard cancer wing.)




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
جمعه 4 اسفند 1396 07:26 ب.ظ
مهم نیست که کدام یک از موارد مورد نظر خود را جستجو کند
بنابراین او می خواهد در جزئیات در دسترس باشد، بنابراین این چیزی در اینجا نگهداری می شود.
چهارشنبه 27 اردیبهشت 1396 08:55 ق.ظ
Very nice article, exactly what I needed.
پنجشنبه 24 فروردین 1396 02:18 ق.ظ
Greetings! Very useful advice within this article!
It is the little changes that make the most important
changes. Many thanks for sharing!
پنجشنبه 22 آبان 1393 06:14 ب.ظ
...آری وچه بسیارندامثال تدی درکلاس هایمان وماازآنها بی خبریم!
یکشنبه 18 آبان 1393 09:44 ق.ظ
جناب آقای اسلامی پور
با عرضر سلام وخسته نباشید
از راه اندازی وبلاگ گروه روش تدریس استان کردستان توسط جناب عالی سپاسگذارم . امیدوارم مطالب وبلاگ مورد استفاده وعنایت همکاران محترم قرار گیرد.
جبار اسلامی پوراز لطف حضرتعالی سپاسگزارم. انشاالله با حمایت شما بتوانیم خدمتی هرچند کوچک به آموزش استانمان ارائه دهیم.
جمعه 16 آبان 1393 01:21 ب.ظ
با عرض سلام و تشكر به خاطر مطلب زیبایی كه انتخاب كرده اید.شاید اشك حاصل از خواندن چنین مطالبی مانع از فراموشی رسالت مان شود.
جبار اسلامی پوراز عنایت سرکار متشکرم. دیدگاه شما نشان از افکار و اعتقادات متعالی تان دارد. از درج مطالبتان در وبلاگ به اسم خودتان جهت استفاده سایر همکاران استقبال می کنیم. سربلند و تندرست باشید.در پناه خداوند متعال
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :